Dagur 2:

Frakkland.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Við erum kominn til frakklands. Þær tvær settningar sem ég kann á frönsku

fengu ekki að njóta sýn því sumum finnast þær kannski ekki vera við hæfi á götum

úti um hábjartann dag.

Omledu fromage !!!! þarna ég sagði það HAHAHAHA.

Frakkarnir voru ekki mikið til í að tjá sig við Íslendinga og hvað þá að tjá sig á ensku.

Við eyddum hátt í 3 tímum á þessari fjandans lestarstöð að reyna finna

skápa fyrir töskurnar okkar svo við þyrftum ekki að bera þessa gríðarlega þungu

bakpoka útum allt. Eftir að við höfðum spurt svona 10 starfsmenn stöðvarinnar

og hanga í röðum á öllum information deskum þá fundum við loksins töskugeymslu á stöðinni.

Stóru töskurnar inn og litlu töskurnar á bakið, málið dautt. Hvað er næst? Lestarmiðar.

Það gekk aðeins betur að tjá sig við stúlkuna sem var að selja miðana, enda myndi það

lýklegast þykja lélegt ef að starfsmaður miðasölu sem að stendur fyrir neðan "english speaking"

myndi svo ekki tala ensku. Við höfðum þann kost að komast til Barcelona með næturlest

og þyrftum við aðeins að skipta um lest einusinni kl 10 um morguninn daginn eftir til að

komast á réttan áfangastað svo við tókum því.

3 tímar liðnir og við erum enþá á lestarstöðinni, 6 tímar þar til næturlestin fer.

Auðveldasta leiðin til að ferðast á milli A og B hlítur að vera "Metro" Neðanjarðarlestirnar.

Svo við Marta keyptum okkur miða í Metróið og settum stefnuna á Louvre safnið.

 

Ég er ekki vanur að notast við Metro en Marta hefur víst notað þetta eitthvað svo ég treysti

henni fullkomlega til að koma okkur á réttann stað. Það tók smá tíma að ná áttum og plana

leið til baka svo við myndum örugglega ekki missa af lestinni til Barcelona.

Uppúr jörðinni poppum við og það fyrsta sem blasir við okkur er þetta.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Löggur á línuskautum. Hversu fáránlegt er það. Hvað ætla þeir að gera ef ég hleyp útá grasið

sem er fyrir utan Louvre. Þvílíkir asnar

En þarna erum við fyrir utan Louvre safnið. Það sem bretland og frakkland hafa sameiginlegt

er sennilega það að höfuðborgirnar þeirra eru með sama ógeðslega þefinn.

Djöfulsins óþefur í þessum borgum.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Það er Þriðjudagur og Louvre er víst lokað á þriðjudögum. Vei! smellt var mynd af pleisinu til

til að sanna að ég hafi komið þangað svo var rölt af stað. Þessi borg er reyndar virkilega flott

og bætir hún það upp eiginlega að lykta svona illa.

Við gengum yfir ánna sem virðist ganga í gegnum allar borgir í Evrópu. Sama hvert við fórum

það var alltaf þessi á þvert í gegnum borginar Dóná held ég að hún heiti.

Marta var rosalegur proffi og þóttist vita allt um Paris. "Hérna er Notradame!! Nei bíddu þetta er

ekki hún, kannski er hún hérna? Æ ég veit það ekki. HVAR ER FL TURNINN???? ég sá hann

hérna þegar ég var hér síðast!". Þetta er guide-inn sem ég fékk um þessa æðislegu borg.

Á endanum fundum við Notradame.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Það var enginn skakkur hringjari þarna uppi. Ég gáði.

"Guide-inn" minn hélt því enþá fram að hún gæti komið mér að sjá fl turninn og jafnvel fara

upp gripinn, en allt varð fyrir ekki, tíminn okkar var á þrotum og áttum við eftir að koma okkur

á lestarstöðina og sækja töskurnar okkar, svo koma okkur yfir á aðra lestarstöð sem myndi

fara með okkur til Port Bou eða áfangann í átt að Barcelona.

Það var gríðarlega heitt í Paris og leyndi það sér ekki á andlitinu á manni, maður svitnaði

fáránlega mikið við að lyfta fingri þarna. Ekki vissi ég á þessum tímapunkti að ég ætti eftir

að upplifa næstum tvöfalt sinnum meiri hita í þessari ferð.

Metróið reddaði okkur til baka þar sem töskurnar okkar voru. Þær voru gripnar og hlupið aftur

í metróið, Vá hvað ég mun seint gleyma svipnum á fólkinu sem endaði með okkur í vagni.

Við vorum úttroðinn af töskum og sást varla í andlitið á okkur, bæði pungsveitt og æsingurinn

að fara með okkur. Við ætluðum sko ekki að missa af lestinni. Á leiðinni til baka sá ég í toppinn

á FL en ég var ekki með myndavélina uppi svo þið verðið bara að trúa mér að ég hafi séð

toppinn.

Þegar á seinni lestarstöðina var komið var orðið mjög skýjað og furðulegt myrkur.

Rétt þegar við stigum inn úr dyrunum þá heyrðust djúpar drunur í fjarska og himinninn varð

hvítur og fjólublár. svo fylgdi eftir sú svakarlegasta rigning sem ég hef nokkurntíman upplifað

þetta var eitt það flottasta sem ég hef nokkurntíman séð. Þvílíkt miklar þrumur og eldingar,

sem lýsti upp himininn eins langt og maður sá. Ég stóð og horfði á dropana mynda fljót á

götunum og fylgdist spenntur með meðan ég beið eftir næstu eldingu, því miður fékk ég ekki

að sjá nóg því við þurftum að koma okkur í lestina.

 

Næturlestin:

 

Þetta var okkar fyrsta næturlest. Við áttum að sofa í 6 manna klefa sem var nú ekki plássmikill

en var ansi nálægt plássinu sem við fengum í London, nema bara ekki hallandi gólf í lestinni.

Um stund héldum við að við myndum verða ein í klefanum en brátt komu tveir Bandaríkjamenn,

annar þeirra var frá Utah og hinn frá smáþorpinu Las Vegas.

Þeir voru á leiðinni til spánar að klára þeirra evrópureisu, höfðu verið á flakki í 6 vikur.

Við spjölluðum um hitt og þetta en flestir voru frekar þreyttir þannig að þetta endaði fljótt með

því að við fórum að sofa. Ein stelpa frá Indónesíu bættist í hópinn um nóttina en ég varð ekkert

var við hana fyrr en morguninn eftir.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Þetta var allt plássið sem við fengum. Ég og Marta efst, Indónesíupían í miðjunni og Kanarnir

neðst. Ég svaf kannski 2 tíma þessa nótt, var frekar erfitt að venjast því að sofa í lest.

Morguninn var kominn og tók þar við bið þangað til við myndum lenda á Port Bou.

 

Ég tek þann stað með Barcelona. Þetta er næg skrift í bili.

 

Í næsta bloggi: Dagur 3. Port Bou, Barcelona og týnda myndavélin.

Loksins hef ég hafið það mikla verk að gera ferðasögu. Ég vill fá kvitt frá hverri einustu manneskju sem lætur sér detta í hug að lesa söguna mína.

You have been warned.

Þar sem þetta var frekar löng ferð og mikið gerðist í henni þá ætla ég að taka þetta í köflum. nokkra daga í senn við sjáum hvernig það fer.



Dagur 1.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Klukkan er 5 um morguninn og er ég að vakna eftir að hafa sofið kannski í 3 klukkustundir.
Það var gríðarlega erfitt að sofa þar sem tilhlökkunin var gríðarleg.
Marta var að vinna um nóttina og var ég að spjalla við hana á msn um hvort við værum að gleyma einhverju.
Allt reyndist vera í orden þannig að ég gat sofið vært.

Þegar uppí flugstöð var komið um 5:30 var Marta búin að láta innrita okkur bæði þannig að það var engin bið fyrir mig,
henti töskunum mínum á færiband og hélt með henni upp í "stripsearch"
Þegar ég var búinn að bera bossan og sanfæra að ég væri ekki með neitt innvortis fékk ég að fara inn en Marta varð eftir og þurfti að vinna.
Hálftíma seinna byrtist daman í travelgalla og tilbúin í tuskið. Við fengum okkur morgunmat og svo fengum við okkur bjór og skáluðum fyrir komandi dögum
Eftir að við höfðum skellt í okkur bjórnum var kominn tími á að halda útí vél og koma sér fyrir.

4 klukkutímar liðnir og við erum kominn á Standsted flugvöllin í Bretlandi.
Það var tekið vel á móti okkur með bresku hjali og voru allir frekar hjálpsamir um að benda okkur á hvert átti að fara.
Það var ekki það auðveldasta að finna lestina til London en það tókst á endanum eftir að hafa hoppað uppí eina vitlausa lest,
en það reddaðist áður en hún fór af stað.
Það fyrsta sem við sjáum þegar lestin leggur af stað er rigning. Vei!!! við hefðum allveg eins geta hangið á íslandi ef þetta á að vera svona.
Þetta var nú ekki svo slæmt því það var orðið þurrt og sól þegar við komum til London.


Eins undirbúin og við vorum þá vorum við ekki búinn að verða okkur út um gistingu í London
og eins og allgjörir hálvitar löbbuðum við beint útaf lestastöðinni og uppí næsta leigubíl sem fór með okkur á einhvern plebbastað útí rassgati
sem hvergi var hægt að fá gistingu, Þvílík byrjun á annars ágætum degi.
Gistinginn reddaðist að lokum eftir langa göngu og eina taxi ferð í viðbót, fengum við gistingu á hóteli í Sussex Gardens að mig minnir.
Man ekkert hvað hótelið hét. Við vorum svoleiðis tekin í kakóið á þessu hóteli.
90 pund á mann nóttin á hóteli sem hafði herbergi á stærð við fataskápinn minn og hallandi gólf sem varð til þess að við þurftum að óla okkur niður í rúmin
svo við myndum ekki veltast fram á gang.
Eftir að við höfðum komið okkur fyrir bökkuðum við útúr herberginu og fórum að skoða í kringum okkur.
Klukkan var eitthvað um hádegi að breskum tíma svo við fórum að reyna finna okkur eitthvað í gogginn.
Fyrir valinu varð Burger king, ekki beint það sem ég myndi kjósa í útlöndum en það var ódýrt og var svosem alltílagi.
Eftir að það var búið að skola niður þessum ógeðsborgara vildum við finna leið til að skoða borgina á sem styðstum tíma.
Við rákum augun áður í "Sightseeing bus" sem er rúta sem gengur um borgina með túrhesta eins og okkur. Miðanir voru keyptir og svo hoppuðum við um borð.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Við sáum allt það helsta. London Eye, Stóra benna. ýmisleg merkileg hús sem ég á myndir af og veit ekkert hvað er en þau eru flott.
Rúnturinn var dálítið langur en við sátum hann allann þangað til öllu var lokið.
Borgin er flott en ég er ekki svo viss um að ég væri til í að búa þarna. Það var líka þvílíkt vond lykt þarna.
Um kvöldið eftir að hafa hvílt okkur svolítið fórum við út að leita af meiri mat til að troða í andlitið á okkur.
Fyrir valinu varð Ítalskur staður. Við fengum okkur ítalskan mat með frönsku víni og þýskann bjór með, og það í Bretlandi.
Ekki allveg að gera sig.

Ferðaþreytan var farin að gera vart við sig
og Marta var búin að vera vakandi í rúman sólarhring þannig að við vorum farinn að sofa frekar snemma eða eitthvað um 10 leytið að staðartíma.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dagur 2.


Svefninn var góður og drifum við okkur á lappir. Marta aum eftir gærkvöldið og öll blá og marin eftir æsinginn.
Það var ekki ég sem var valdur að því heldur sturtan því hún tók sig til stelpan og reyndi að stanga sturtuhausinn, ástæðan er ekki komin í ljós enþá.
Við drifum okkur niður í morgunmat sem var innifalin og við ætluðum svo sannarlega að borða fyrir allan peninginn,
sættum okkur sko ekki við að vera rænd svona um dýrt herbergi þannig að við borðuðum fyrir mismuninn.
Egg, beikon pulsa og baunir. Britttisshhhh brekfast. Ekki það geðslegasta sem ég hef sett ofaní mig kl 7 að morgni en það tókst á endanum,
svangur maður eftir að hafa barist við að halda sér í rúminu sökum halla gólfsins.
Eftir morgunmatinn fórum við upp og pökkuðum niður draslinu okkar og fórum svo að tékka okkur út.
Pöntuðum leigubíl sem fór með okkur á Waterloo station sem var stöðinn sem myndi fara með okkur til frakklands.
Það gafst ekki tími til að fara í London augað eða rölta um stóra benna og þessar merkilegar byggingar í þessari borg
en maður sætti sig við það og kíkir bara á það seinna.
Við biðum í rúma klukkustund þangað til við máttum fara í lestina. Við byrgjuðum okkur upp af vatni og héldum í þann leiðangur sem var 6 tímar.
Ég hélt að göngin milli frakklands og bretlands væru svaka smíði og rosalega merkileg en svo var nú ekki.
Þetta var ómerkt hola í jörðinni sem lét birtuna hverfa í hálftíma. Púff Frakkland.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ég held að ég muni taka þessa ferðasögu sem hvert land fyrir sig. Næsta blogg verður einhverntíman á næstu dögum,

þá segi ég frá öllum 6 tímunum sem ég eyddi í París.



KVITTIÐI SVO!!! ég er að gera þetta til að fá kvitt.

'Eg er að hugsa um að ræsa bloggið aftur. Ef þið hafið áhuga fyrir því að fá skemmtilegan spuna frá mér svona annað slagið þá vill ég fá kvitt. Starta ekki blogginu fyrr en það eru kominn nokkur kvitt í bunkan.